Nessun dorma και άλλες άριες για τενόρο

Τι είναι ο τενόρος

Ο τενόρος είναι ο υψηλότερος τύπος ανδρικής φωνής θώρακος, που βρίσκεται ανάμεσα στον κόντρα-τενόρο και τον βαρύτονο. Οι τενόροι της όπερας τραγουδούν συνήθως από περίπου σι ύφεση στη δεύτερη οκτάβα έως το ντο στην πέμπτη, και οι φωνές τους έχουν μια λαμπερή, ηχηρή ποιότητα. Οι συνθέτες συχνά αναθέτουν στους λυρικούς τενόρους τους ρόλους των εραστών, μεταξύ των οποίων ο Ροντόλφο στη La bohème και ο Εντγκάρντο στη Lucia di Lammermoor. Γι' αυτό μια συναυλία τενόρων είναι ρομαντική και ηρωική ταυτόχρονα, και γι' αυτό οι πιο γνωστές άριες τενόρου είναι οι στιγμές που ένας εραστής σταματά για να τραγουδήσει μόνος.

Nessun dorma, από την Τουραντότ

Το «Nessun dorma» σημαίνει «κανείς να μην κοιμηθεί». Ο Καλάφ, ο άγνωστος πρίγκιπας της Τουραντότ του Πουτσίνι, το τραγουδά στην τελευταία πράξη, μόνος σε ένα φεγγαρόλουστο περιβάλλον, βέβαιος πως μέχρι την αυγή θα κερδίσει την πριγκίπισσα. Ο Πουτσίνι πέθανε το 1924 αφήνοντας την όπερα ημιτελή, και η πρεμιέρα δόθηκε στη Σκάλα στις 25 Απριλίου 1926, με την ολοκλήρωση του Φράνκο Αλφάνο. Ο Λουτσιάνο Παβαρότι έβγαλε την άρια έξω από τις αίθουσες της όπερας το 1990, όταν την τραγούδησε για το Παγκόσμιο Κύπελλο, και οι Τρεις Τενόροι την ερμήνευσαν σε τρεις ακόμη τελικούς.

Διαβάστε στη συνέχεια: Η συναυλία των Τριών Τενόρων στη Ρώμη το 1990

E lucevan le stelle, από την Τόσκα

Ο Πουτσίνι τοποθέτησε την Τόσκα στη Ρώμη τον Ιούνιο του 1800, και η όπερα ανέβηκε για πρώτη φορά στο Teatro Costanzi της πόλης στις 14 Ιανουαρίου 1900. Το «E lucevan le stelle» είναι η πιο γνωστή άρια του τενόρου, που την τραγουδά ο ζωγράφος Καβαραντόσι στην τρίτη πράξη, καθώς περιμένει την εκτέλεση και θυμάται την αγαπημένη του. Στην ιστορία, η Τόσκα τελικά πέφτει από το προπύργιο του Castel Sant'Angelo. Το να ακούς την άρια στη Ρώμη, την πόλη όπου διαδραματίζεται η όπερα, δίνει στη μουσική ένα τοπικό στήριγμα.

La donna è mobile, από τον Ριγκολέτο

Ο Δούκας της Μάντοβας τραγουδά το «La donna è mobile» στην τρίτη πράξη του Ριγκολέτο του Βέρντι, ένα χαρούμενο σκοπό για την αστάθεια των γυναικών, που τον τραγουδά ένας χαρακτήρας που δεν είναι καθόλου αξιοθαύμαστος. Ο Ριγκολέτο ανέβηκε για πρώτη φορά στη Βενετία, στη La Fenice, στις 11 Μαρτίου 1851. Ο Βέρντι κράτησε την άρια μυστική μέχρι λίγες ώρες πριν από την πρεμιέρα, αποκαλύπτοντάς την στο καστ και στην ορχήστρα και απαγορεύοντάς τους να την τραγουδήσουν ή να τη σφυρίξουν έξω από το θέατρο.

Una furtiva lagrima, από το Ελιξίριο του έρωτα

Το «Una furtiva lagrima» είναι το ήσυχο κέντρο της κωμικής όπερας του Ντονιτσέτι. Ο Νεμορίνο, ένας αθώος νεαρός, αγοράζει ένα φίλτρο αγάπης που αποδεικνύεται φθηνό κόκκινο κρασί, και όταν βλέπει την Αντινά να κλαίει υποθέτει πως το φίλτρο έπιασε. Η άρια είναι η τρυφερή απάντησή του, γραμμένη σε μια σκοτεινή τονικότητα που δίνει στο κομμάτι πάθος. Η όπερα ανέβηκε για πρώτη φορά στο θέατρο Canobbiana του Μιλάνου, στις 12 Μαΐου 1832. Μετά τις δυνατές άριες, είναι συχνά το κομμάτι που θυμούνται οι ακροατές.

Πώς να ακούσετε

Διαβάστε το πρόγραμμα στη σελίδα κράτησης μία φορά και μετά αφήστε το στην άκρη. Κάθε άρια είναι μια αυτοτελής σκηνή, και η πλοκή έχει λιγότερη σημασία από το συναίσθημα που κουβαλά ο τραγουδιστής. Ακούστε τη στιγμή που η φωνή ανεβαίνει στην ψηλότερη νότα της και προσέξτε πώς τα όργανα της αφήνουν χώρο. Μια συναυλία σας προσφέρει τις κορυφές πολλών όπερων σε ένα μόνο βράδυ, χωρίς τις μεγάλες εκτάσεις πλοκής που τις περιβάλλουν σε ένα θέατρο, και αυτή η συγκέντρωση είναι η γοητεία της.

Για ποιους δεν είναι

Μια συναυλία με άριες είναι κάτι διαφορετικό από μια παραγωγή όπερας. Τίποτα δεν ανεβαίνει σκηνικά, κανείς δεν φορά κοστούμια και καμία πλοκή δεν εκτυλίσσεται από την αρχή ως το τέλος, οπότε ταιριάζει σε ακροατές που θέλουν τις διάσημες μελωδίες και όχι μια ολόκληρη ιστορία. Αν θέλετε παραγωγή, αναζητήστε μια παράσταση σε λυρική σκηνή. Και αν θέλετε μια συγκεκριμένη άρια, θυμηθείτε πως ο διοργανωτής μπορεί να αλλάξει το πρόγραμμα, και κανένα μεμονωμένο κομμάτι δεν είναι εγγυημένο για την ημερομηνία σας.