Nessun dorma i inne arie tenorowe

Czym jest tenor

Tenor to najwyższy męski typ głosu piersiowego, plasujący się między kontratenorem a barytonem. Tenorzy operowi śpiewają zazwyczaj od około B w drugiej oktawie do C w piątej, a ich głosy mają jasną, dźwięczną barwę. Kompozytorzy często powierzają tenorom lirycznym partie kochanków, między innymi Rodolfa w Cyganerii i Edgarda w Łucji z Lammermooru. Dlatego koncert tenorowy jest jednocześnie romantyczny i heroiczny, a najsłynniejsze arie tenorowe to momenty, w których kochanek zatrzymuje się, by śpiewać sam.

Nessun dorma, z Turandot

Nessun dorma znaczy „niech nikt nie śpi". Calaf, nieznany książę w Turandot Pucciniego, śpiewa ją w ostatnim akcie, samotnie w księżycowym ogrodzie, pewien, że do świtu zdobędzie księżniczkę. Puccini zmarł w 1924 roku, pozostawiając operę niedokończoną; jej premiera odbyła się w La Scali 25 kwietnia 1926 roku, a dzieło dokończył Franco Alfano. Luciano Pavarotti wyniósł tę arię poza mury opery w 1990 roku, gdy zaśpiewał ją na mundialu, a Trzej Tenorzy wykonali ją na trzech kolejnych finałach.

Czytaj dalej: Koncert Trzech Tenorów w Rzymie w 1990 roku

E lucevan le stelle, z Toski

Puccini osadził Toskę w Rzymie w czerwcu 1800 roku, a opera została po raz pierwszy wystawiona w tutejszym Teatro Costanzi 14 stycznia 1900 roku. E lucevan le stelle to najsłynniejsza aria tenorowa, śpiewana przez malarza Cavaradossiego w trzecim akcie, gdy czeka na egzekucję i wspomina ukochaną. W opowieści Tosca w końcu rzuca się z parapetu Zamku Świętego Anioła. Słuchanie tej arii w Rzymie, mieście, w którym rozgrywa się opera, nadaje muzyce lokalny wymiar.

La donna è mobile, z Rigoletta

Książę Mantui śpiewa La donna è mobile w trzecim akcie Rigoletta Verdiego — pogodną melodię o zmienności kobiet, wykonywaną przez postać, która budzi wszystko, tylko nie podziw. Rigoletto został po raz pierwszy wystawiony w Wenecji, w La Fenice, 11 marca 1851 roku. Verdi trzymał tę arię w tajemnicy aż do kilku godzin przed premierą, ujawniając ją obsadzie i orkiestrze oraz zakazując im śpiewania i gwizdania jej poza teatrem.

Una furtiva lagrima, z Napoju miłosnego

Una furtiva lagrima to ciche serce komicznej opery Donizettiego. Nemorino, niewinny młody człowiek, kupuje eliksir miłości, który okazuje się tanim czerwonym winem, a gdy widzi płaczącą Adinę, uznaje, że napój podziałał. Aria jest jego czułą odpowiedzią, utrzymaną w mrocznej tonacji, która nadaje utworowi wzruszający charakter. Opera została po raz pierwszy wystawiona w teatrze Canobbiana w Mediolanie 12 maja 1832 roku. Po głośnych ariach to często właśnie ten utwór zapada słuchaczom w pamięć.

Jak słuchać

Przeczytaj program na stronie rezerwacji raz, a potem odłóż go na bok. Każda aria to samodzielna scena, a fabuła liczy się mniej niż emocja, którą niesie śpiewak. Wsłuchaj się w moment, gdy głos wznosi się do najwyższej nuty, i zauważ, jak instrumenty zostawiają dla niego przestrzeń. Koncert podaje ci szczyty kilku oper w jeden wieczór, bez długich odcinków fabuły, które otaczają je w teatrze — i właśnie ta koncentracja jest jego siłą.

Dla kogo to nie jest

Koncert arii to coś innego niż spektakl operowy. Nic nie jest inscenizowane, nikt nie występuje w kostiumie i żadna fabuła nie biegnie od początku do końca, więc odpowiada słuchaczom, którzy chcą znanych melodii, a nie pełnej historii. Jeśli szukasz spektaklu, poszukaj przedstawienia w operze. A jeśli zależy ci na jednej konkretnej arii, pamiętaj, że organizator może zmienić program i żaden pojedynczy utwór nie jest gwarantowany na twój termin.